Większość mają, pozostaje rządzić

0
6

242 poselskie głosy, oddane za kontynuacją misji premiera Donalda Tuska, przy 200 za jego kontrkandydatem spoza Sejmu choć dawnym jego marszałkiem Markiem Jurkiem – to dowód, że koalicja rządowa dysponuje wciąż większością. Większy kłopot mają demokraci z pomysłem na rządzenie, a czasu do przyszłorocznych wyborów – coraz mniej.

Nie ma co liczyć na efekt pizzy z Jagodna, nie przypadkiem zresztą do tej symbolizującej fenomen z 15 października 2023 r. wrocławskiej dzielnicy udał się niedawno Mateusz Morawiecki, promotor kandydatury Jurka i lider najmłodszej z opozycyjnych partii – Rozwoju Plus, która jakoby wkrótce zmienić ma nazwę na Ruch Morawieckiego, zupełnie jakby były premier nie pamiętał losów podobnego przedsięwzięcia Janusza Palikota.

Głosy dobrze policzone

Nie trzeba zresztą sięgać tak daleko, również porażki Polski 2050 Szymona Hołowni pokazują, że włączenie do nazwy ugrupowania nazwiska lidera nie zawsze stanowi dobry pomysł i prognostyk. Morawiecki zapewne mieszkańców Jagodna do siebie nie przekonał, zresztą z perspektywy “czwórki do brydża” – szykującej się do władzy koalicji Prawa i Sprawiedliwości, Rozwoju Plus oraz obu Konfederacji: jednej Sławomira Mentzena i Krzysztofa Bosaka oraz drugiej Korony Polskiej Grzegorza Brauna, wystarczy, by w takich miejscach, jak Jagodno wyborcy w kolejną rozstrzygającą niedzielę pozostali w domach – i marzenia arywistów o władzy się ziszczą. Na razie jednak nie mamy wątpliwości, kto ją sprawuje: wyłgiwać się może prezydenckimi wetami, ale nie brakiem sejmowej większości, bo tę wciąż posiada. 

Pamiętamy nagranie ze słynnej gabinetowej narady w nocy z 4 na 5 czerwca 1992 r. gdzie wówczas 35-letni lider Kongresu Liberalno-Demokratycznego Tusk rzeczowo zachęca: “Panowie, policzmy głosy”.

Teraz Donald Tusk po raz kolejny udowodnił, że liczyć potrafi. Zmobilizowały się obie strony – czego dowodzi fakt, że ani jeden z posłów decydujących o losie konstruktywnego votum nieufności nie wstrzymał się od głosu – ale tylko jedna skutecznie. Po raz kolejny tą zwycięską okazała się strona rządowa.

Wszyscy ludzie prezydenta…

Nie będzie jednak miała lekko, czego dowodzi sekwencja zdarzeń z tego samego wtorku 17 listopada 2026.

Najpierw szef prezydenckiej kancelarii Zbigniew Bogucki, nagabywany na sejmowym korytarzu o powód zwlekania przez Karola Nawrockiego z wręczeniem nominacji na wicepremiera dla Andrzeja Domańskiego i na ministrę funduszy dla Agnieszki Bartol – winą za to obarczył Tuska i stworzone przez niego napięcie wokół Trybunału Konstytucyjnego. Co więcej, zasugerował, że nie wiadomo, czy w ogóle te powołania nastąpią. Chociaż dotychczas wszyscy prezydenci ograniczyli się w tej kwestii do roli notariusza tylko, nie uzurpując sobie decyzyjności przy ministerialnych nominacjach.

Po upływie dosłownie paru kwadransów równie niespodziewanie, jak wcześniej wypowiedź kancelisty, pojawiło się oświadczenie prezydenckiego rzecznika Rafała Leśkiewicza, że obie nominacje Karol Nawrocki wręczy w piątek 20 listopada o godz. 11. osobom przez Tuska wskazanym.

Możliwości są dwie: albo w otoczeniu prezydenta działają dwie grupy tak konkurencyjne, że już o niczym nie powiadamiają się nawzajem – albo sam Nawrocki rozzłościł się, że Bogucki politykuje, zamiast zajmować się biurokracją kancelarii i postanowił publicznie go skarcić za to, ośmieszyć i zdyskredytować.  

…i to, co w głowie głowy państwa

Nawrocki wydaje się dziś podobnie nieobliczalny, jak jego podwładni. Za to Tusk – wciąż uporządkowany, ale przewidywalny do bólu. I w tej kadencji nawet polotu jakby pozbawiony, choć wcześniej fantazji mu nie brakowało. Zobaczymy, który z tych stylów Polacy wybiorą.

Intencją prezydenta nie wydaje się zresztą przesadne wzmacnianie PiS, a Nawrocki ma wpływy w gronie wyborców obu Konfederacji i jej polityków również.  I gra o swoje. W wypadku TK, dokąd wtargnął nocną porą po zawróceniu samolotu zmierzającego do Senegalu na wizytę oficjalną – przekonaliśmy się, jak ostro. Nie bez racji w niedawnym programie “Bez trybu” w TVP Wojciech Czuchowski jako gość Justyny Dobrosz-Oracz porównał prezydenta do gniazdowego.

Gniazdowy to kibicowski lider odpowiadający za konkretny sektor trybun i zawiadujący tam dopingiem. Wiadomo, że jak prawdziwego kibola przystało – nie piłka nożna go interesuje, lecz władza nad innymi. Siedzi zresztą tyłem do boiska, bo jak miałby inaczej doping prowadzić, twarzą za to do swoich, bo musi widzieć wszystko, a oni kulą się pod jego spojrzeniem.  

Charakterystyczne, że jeśli go przymierzyć do świata dwóch powszechnie oglądanych filmów Patryka Vegi (Krzemienieckiego) – Nawrocki bardziej niż do bohaterów “Polityki” pasuje do postaci z “Bad Boya”, sugestywnej opowieści o rodzeniu się ludowego przywódcy, co w środkach nie przebiera. Wprawdzie złośliwie nazywano ten film teledyskiem, ale jakość nagrania z nocnego “wjazdu” prezydenta wraz z ekipą do Trybunału przy Szucha też nie jest nadzwyczajna. Wystarczająca jednak, żebyśmy wiedzieli, na co głowę naszego państwa stać.

Decyduje nie chodnik, lecz stacja benzynowa i portfel

Los kohabitacji nie rozstrzyga się  jednak na chodniku przed Trybunałem Konstytucyjnym, gdzie obozują dowożeni autokarami harcownicy, klubowicze Gazety Polskiej z całego kraju, ani na trotuarze przed Pałacem Prezydenckim, gdy zwołują się tam działacze Komitetu Obrony Demokracji, co jeszcze nie zwątpili. Prędzej w marketach i na stacjach benzynowych.

Tusk zdaje sobie z tego sprawę, skoro właśnie w dniu głosowania konstruktywnego votum nieufności ogłosił zamrożenie cen gazu dla gospodarstw domowych. Premier jest jednak historykiem i powinien doskonale wiedzieć, że rewolta wobec władzy nasila się zwykle nie wtedy, kiedy jest najgorzej – nie buntowano się przeciwko Morawieckiemu w pandemii – tylko, gdy się nieco poprawia.

Dobrze, że władza wydaje się rozumieć, że to, czy tak samo jak dziś będzie za rok tytułowana, czy raczej wzorem Romana Giertycha z poprzedniej kadencji przyjdzie jej uchodzić za granicę przed pisowskim odwetem i niechybnymi prześladowaniami – nie zależy od przyszłości Trybunału z Szucha, nawet nie tylko od stanu portfeli Polaków, ale od respektowania przez zwycięzców z 15 października 2023 r. pewnego niezbędnego minimum. Tak w sferze godnościowej, jak realizacji obietnic.  Posłowie koalicji rządowej zagłosowali za Tuskiem tego wtorkowego późnego popołudnia, bo innej możliwości nie mieli. Wyborcy mieć będą do dyspozycji wszelkie możliwe opcje, z pozostaniem w domu włącznie, jeśli tylko uznają, że demokraci przez pełną kadencję sprawowania władzy przebrali miarę bierności, a czasem i arogancji – i na kolejny kredyt zaufania już nie zasługują.

Jak oceniasz?

kliknij na gwiazdkę, aby ocenić

średnia ocen 0 / 5. ilość głosów 0

jeszcze nie oceniano

jeśli uznałeś, że to dobre...

... polub nas w mediach społecznościowych

Nie spodobało się? Przykro nam...

Pomóż nam publikować lepsze teksty

Powiedz nam, jakie wolałbyś teksty na pnp24.pl?

Łukasz Perzyna (ur. 1965) jest dziennikarzem „Opinii”, Polityczni.pl i „Samorządności”, autorem filmu o Aleksandrze Kwaśniewskim (emisja TVP1 w 2006 r.) oraz dziewięciu książek, w tym. „Uwaga, idą wyborcy…” i „Jak z Pierwszej Brygady”. Pracował m.in. w „Wiadomościach TVP” i „Życiu”, kierował działem krajowym „Obserwatora Codziennego”. W latach 80 był działaczem Konfederacji Polski Niepodległej i redaktorem prasy podziemnej.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here