W Nowym Lipowcu na Lubelszczyźnie oraz Mołodyczy i Rudniku na Podkarpaciu spadły wrogie obiekty, w pierwszej z tych lokalizacji wywołując pokaźny pożar, w drugiej zaś znajdowano w szerokim promieniu porozrzucane metalowe części. Wojna hybrydowa trwa. Reakcja na prowokacje nie może się sprowadzać tylko do protestów. 20 listopada 2026 r. przeżyliśmy w Polsce kolejny trudny poranek, jeśli zabraknie realnej odpowiedzi, kolejne mogą się okazać jeszcze bardziej dolegliwe.
Pojawienie się co najmniej trzech obcych obiektów blisko granicy z Ukrainą, przy czym wedle dostępnych informacji dwa z nich są rosyjskimi rakietami Ch-101 (strategiczny pocisk manewrujący) a trzeci to dron odrzutowy – stanowi kolejny epizod w toczącej się wojnie nerwów. Polskie zdecydowanie, przejawiające się zestrzeliwaniem nieproszonych gości – zamiast czekania, jakich szkód narobią (nawet jeśli taką taktykę z powagą reklamował jeden z członków rządu) – wydaje się najlepszą odpowiedzią, świadczącą o tym, że tej hybrydowej konfrontacji nie przegrywamy.
Polska dysponuje stosownymi do tego celu technologiami, a przynajmniej mają je natowscy sojusznicy: w trakcie “nocy dronów” nieco ponad rok temu wsparli nas w tej mierze Włosi i Holendrzy. Co oznaczało podjęcie przez NATO walki we własnej przestrzeni powietrznej i w jej obronie. Wtedy drony zestrzeliwano skutecznie, chociaż wciąż brakuje oficjalnych informacji, ile trafiono spośród tych, jakie nad Polskę wtargnęły.
Tym razem obyło się bez ofiar śmiertelnych, ale trzeba pamiętać, że w pierwszym roku kremlowskiej agresji na Ukrainę rakieta ze Wschodu zabiła w Przewodnowie pod Hrubieszowem na Lubelszczyźnie dwie osoby cywilne 15 listopada 2022 r. Zapamiętaliśmy doskonale “noc dronów” z 9 na 10 września 2025 r. kiedy obcych obiektów w naszej przestrzeni powietrznej znalazło się ponad trzydzieści.
Wszystkie wyliczone tu zdarzenia cechuje oczywista zbieżność. Miejsca, w którym spadały obce obiekty, nie są przypadkowe. Znajdują się bez wyjątku w pobliżu obiektów wojskowych w tym natowskich (baz lub składów) oraz mających strategiczne znaczenie linii kolejowych.
Jeśli nawet w trakcie badania znalezisk, pozostałych po nieproszonych gościach, okaże się, że któryś z dronów czy pocisków wystrzelili Ukraińcy – warto pamiętać, że nie oni wojnę z Władimirem Putinem wywołali, nie odpowiadają więc nawet za przytrafiające się przy jej okazji pomyłki. W tym sensie powściągliwość służb informacyjnych rządu okazuje się przesadna. Wiadomo bowiem, kto odpowiada za wszystko, co bez kontroli gospodarzy dzieje się w polskiej przestrzeni powietrznej. To, że nad Polskę wtargnęły obiekty rosyjskie, stanowczo potwierdził dopiero sam premier Donald Tusk o godz. 12,20 w piątek. Na niższym szczeblu bawiono się w eufemizmy.
Zdumiewa indolencja telewizji publicznej, której dziennikarz w wejściu na żywo sumituje się, że “nie może” pokazać nam miejsca, gdzie upadł jeden z obcych powietrznych statków – w sytuacji, kiedy wszyscy dawno zdążyliśmy w internecie obejrzeć, jak płoną szczątki tegoż obiektu. Tchórzostwo żurnalisty bądź jego usłużność wobec urzędników czy służb otwiera pole dla prorosyjskiej agitacji i tak obecnej w sieci. Sensowne podawanie wiadomości powinno stanowić w tej mierze podobną oczywistość, jak odpowiednie standardy obrony powietrznej i cywilnej. Zwłaszcza tą ostatnią nie powinni zajmować się tacy samorządowcy, których nie wybrano w ostatnich wyborach, a teraz prawem kaduka chcą zarobić na pośrednictwie między władzą lokalną a centralną. Bo to za poważna sprawa. Polska, zwłaszcza lokalna, ale też ta z wielkich aglomeracji, potrzebuje dziś schronów oraz systemów wczesnego i skutecznego ostrzegania, a nie kolejnych forów bezpieczeństwa, w trakcie których reklamują się prywatne firmy, a odrzucone przez wyborców obiboki pochłaniają góry darmowego cateringowego jedzenia.
Rosja kieruje swoje statki powietrzne nad terytorium Polski nie z tego powodu, że ma ich za dużo. Kreml testuje reakcje nasze i innych państw NATO, a sam rozumie wyłącznie język siły. Wnioski, jakie z tego płyną, wydają się oczywiste.
Kiedy jeszcze za rządów pisowskich dwa białoruskie śmigłowce bezkarnie kołowały nad polską Białowieżą, stanowiło to oczywisty wyraz słabości państwa. I zachętę do następnych nieprzyjaznych aktów. Symbolem stały się ówczesne wykładnie ministra obrony Mariusza Błaszczaka (sierpień 2023 r.), że w grę wchodziła prowokacja. To oczywiste, ale jakąś granice trzeba zakreślić. Nie da się przecież nie zareagować, kiedy śmigłowców będzie już dwadzieścia, albo swoje koła zataczać one będą nie nad puszczańską miejscowością lecz nad “trójkątem bermudzkim”, gdzie w stolicy zlokalizowane są Kancelaria Premiera, Pałac Prezydencki i Sejm. Nieprzyjazne nam dyktatury, czy to kremlowska czy sojusznicza wobec niej mińska, testują, jak daleko mogą się posunąć. Bez należytej odpowiedzi z polskiej i sojuszniczej strony, pozwalać sobie będą z pewnością na coraz więcej.