Masakra i wspólnota
Z rąk zamachowca w Krakowie zginęło sześć osób, a rannych zostało szesnaście. Dla uczczenia pamięci ofiar rozległ się Dzwon Zygmunta, którego nie uruchamia się przy zwyczajnych okazjach. Zabójca, 24-letni Michał Oksiński zmarł w szpitalu, władze dają do zrozumienia, że działał samotnie. Wcześniej w mieszkaniu w Ostrowcu Świętokrzyskim zabił własną matkę, ojca i siostrę. Osobny temat stanowią: bohaterstwo policjantów i lekarzy oraz solidarność, jaką przy okazji tragedii objawili Polacy.
Profesor Michał Pędziwiatr, chirurg onkolog ze Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie wraz z kolegą drem nauk medycznych Mateuszem Wierdakiem blisko miejsca tragicznych zdarzeń znaleźli się przypadkowo, ale obaj błyskawicznie się tam odnaleźli, a ich pomoc okazała się cenna dla uratowania życia ofiar.
Natychmiast po tym, gdy umilkła kończąca śmiercionośny rajd zamachowca strzelanina, dr Wierdak tamował krwawienie i przykrywał rannego policjanta własnym płaszczem, żeby nie popadł on w hipotermię, co przy temperaturze powietrza 4 st. Celsjusza mogłoby stać się przyczyną dodatkowego krwotoku. Zaś prof. Pędziwiatr kazał skierować karetkę z rannym policjantem do szpitala Jana Pawła II i wciąż z miejsca zdarzenia przez telefon komórkowy zorganizował tam zespół operacyjny.
– Lekarzem się nie bywa, lekarzem się jest – powiedział po wszystkim prof. Michał Pędziwiatr [1].
Chirurdzy naczyniowi i anestezjolodzy, pielęgniarki w tym instrumentariuszki, liczni pracownicy ochrony zdrowia, którzy mieli w sobotę czy niedzielę wolne, przyjechali spontanicznie do swoich szpitali, by przydać się przy ratowaniu poszkodowanych. Zaś fakt, że liczba tych ostatnich, i tak szokująca, skoro masakra pozostaje dziełem jednego sprawcy, okazała się jednak mniejsza, niż zakładał zbrodniczy plan maksimum mordercy, zawdzięczamy policjantom, błyskawicznie interweniującym w miejscu zdarzeń.
Szarżę poruszającego się czarnym Subaru terrorysty, strzelającego z karabinu AR-15 (na który miał pozwolenie), powstrzymali na rogu ulic Stradomskiej i Józefa Dietla funkcjonariusze policji starsi posterunkowi Artur Morański i Jakub Kulik. Obaj ciężko ranni, odzyskali przytomność w niedzielę. Mieszkańcy Krakowa ustawiali się w kolejce z zamiarem oddania krwi dla nich. Trwa też zbiórka na ich rzecz, podobnie zorganizowana spontanicznie przez zwykłych obywateli.
Jak w słynnej piosence Czesława Niemena, okazuje się, że ludzi dobrej woli jest więcej. Polacy jednoczą się zwykle w obliczu zagrożenia, w ostatnich dniach znów tego doświadczamy. Pojęcie wspólnoty nie okazuje się tylko wyświechtanym sloganem, nadużywanym przez przegrywających wybory polityków. Jeśli o tych ostatnich chodzi, ich głos wobec dramatu okazał się najmniej istotny, a miotane naprędce oskarżenia wcale się nie potwierdzają.
Pierwsze strzały zabójca, wjeżdżający na Rynek od ulicy Sławkowskiej, oddał o godz. 14,59. Pościg za nim policyjny patrol podjął już o 15,01. Czyni to bezprzedmiotowymi stawiane zwykłym funkcjonariuszom zarzuty o spóźnioną interwencję. Nie zwalnia nas jednak z zadawania pytań, czy ich zwierzchnicy zadbali należycie o przeciwdziałanie podobnie zbrodniczym scenariuszom, jaki stał się faktem w sobotę 7 listopada 2026 r. na krakowskim Rynku.
Wstrząsające wrażenie wywiera nagranie, którego bohaterka już nie żyje, bo zginęła wprawdzie we własnym domu w Ostrowcu Świętokrzyskim, ale z ręki tego samego sprawcy, co ofiary na krakowskim Rynku i z ulicy Grodzkiej. Studentka trzeciego roku Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie 21-letnia Magdalena Oksińska przy okazji jednej z wystaw opowiada o swoim malarstwie. Pisała również wiersze i opowiadania, robiła też zdjęcia artystyczne, zanim w sobotę we własnym domu, dokąd przyjechała na weekend, zastrzelił ją we śnie rodzony brat, 24- letni tokarz z zawodu i bywalec strzelnicy klubu Świt w Starachowicach Michał Oksiński.
Sąsiedzi opowiadają, że chodził zwykle w kapturze i raczej nie mówił “dzień dobry”, dawni koledzy z klasy – że rysował swastyki w zeszycie, a nawet komiksy, w których sam występował w roli napastnika i atakował szkołę. Zapewne to samo da się powiedzieć o wielu innych pogubionych, jak stwierdza otoczenie, młodych ludziach. Terrorystą został jednak właśnie on, a rzeczą władz i całego aparatu państwa pozostaje wyświetlenie wszystkich szczegółów tej ponurej historii aż do samego końca, co zmniejszy groźbę, żeby kiedykolwiek w podobnych okolicznościach i z innym aktorem mogła się powtórzyć.
[1] RMF z 8 listopada 2026